| W 1565 roku książę
Albrecht Hohenzollern postanowił w pobliżu granicy z Litwą założyć
miasto, celem wzmocnienia tej części Prus Wschodnich.
Polecenie założenia miasta otrzymał Bronisz Rostek, który za swą
pracę zasadźcy miał przejąć urząd sołtysa. Przywilej miejski wystawiono
w 1570 roku w Królewcu, co było równoznaczne z nadaniem praw miejskich.
Miasto otrzymało również herb.
W 1623 roku spłonęły wszystkie budynki poza
ratuszem, a w 1625 r. wybuchła epidemia dżumy, która doprowadziła
do prawie całkowitego wyludnienia miasta. Także wojny nie oszczędziły
miasta. Najazdy tatarskie w latach 1656-1657, podczas "potopu
szwedzkiego" doprowadziły do zniszczenia miasta. Na początku
osiemnastego wieku rozwój gospodarczy został zakłócony przez częste
przemarsze wojsk.
Pod koniec osiemnastego wieku, licząca
już trzy tysiące mieszkańców, Gołdap staje się miejscowością rolniczo-rzemieślniczą.
W 1818 r. w wyniku reformy administracyjnej zostaje miastem powiatowym,
a leżąca obok Puszcza Romincka rewirem łowieckim cesarza Wilhelma
II.
Duże zniszczenia w Gołdapi i okolicy nastąpiły
w wyniku pierwszej wojny światowej. Tuż przed drugą wojną światową
zwiększono liczebnie gołdapski garnizon wojskowy. Gołdap, podobnie
jak inne miasta Prus Wschodnich, była dobrą bazą wypadową przeciwko
Polsce. Stąd 22 czerwca 1941 roku część niemieckich wojsk uderzyła
na ZSRR. Pod koniec 1944 roku dotarł do Gołdapi front wschodni.
Miasto przechodziło z rąk do rąk. Ostatecznie 22 stycznia 1945 roku
Armia Czerwona zdobyła Gołdap. Nastąpił wówczas etap osadnictwa
polskiego, głównie napływ osadników z Suwalszczyzny północnej, ale
także z Ukrainy (Banie Mazurskie).
Miasto odbudowano. W latach sześćdziesiątych dostrzeżono uzdrowiskowe
atuty ziemi gołdapskiej. Badania powietrza i wód gruntowych dały
rewelacyjne wyniki.
Na początku lat osiemdziesiątych minister
zdrowia wpisał Gołdap na listę potencjalnych miejscowości uzdrowiskowych.
|
