| Teren
okoliczny został zasiedlony dość późno. Jeszcze w 1636 roku komisja
królewska, kierowana przez łowczego litewskiego, spisywała tylko
nazwy ostępów i pierwszy raz wymieniła rudę na Szczebrze. Była
to chyba najstarsza w Puszczy Perstuńskiej rudnia, prowadzona przez
mazowiecki ród Milewskich. Jednak przemysł hutniczy rozwinął się
na dobre, gdy w 1661 r. puszczę przejęła w dzierżawę od Jana Kazimierza
- Konstancja z Wodyńskich Butlerowa.
Obok rudni tworzono smolarnie.
Technologia pracy smolarza była prosta,
dlatego tak silnie każdy smolarz ukrywał ją w tajemnicy. Unikał
świadków przy nastawianiu naczyń i wypalaniu drewna. Smolarze
uchodzili za ludzi mających do czynienia z siłami nieczystymi.
W 1667 r. tereny te otrzymali kameduli
wigierscy, ale objęli je w panowanie dopiero po śmierci Butlerowej
w 1682 r. Miejsce te jednak było sporne. dochodziło do najazdów
i niszczenia mienia, z tego powodu granice nadania kamedulskiego
przesunięto.
Gdy powstał dwór zarządzający gubernią
szczeberską stworzono w miejscu rudni - wieś - specjalnie dla jego
obsługi. Osiedlili się w niej rzemieślnicy, a także handlarze drzewem.
W 1783 roku, po wybudowaniu szlaku z Grodna do Raczek, omijającego
Augustów, postanowiono stworzyć z Szczebry ośrodek miejski. Niestety
nie było to udane posunięcie i za czasów pruskich prawa miejskie
uległy likwidacji.
|
