| Suwałki
założyli nad rzeką Czarna Hańczą, w centrum swoich dóbr kameduli
wigierscy. W 1690 r. była to malutka osada licząca sobie dwa "dymy".
Legenda mówi, iż nazwa - Suwałki, pochodzi od słowa suwałka, która
w dialekcie "dzuków" - Litwinów zamieszkujących Suwalszczyznę
- oznacza "zbieraninę". I w rzeczy samej, pierwsi mieszkańcy
Suwałk stanowili zbieraninę, nie wykluczając włóczegów i uciekinierów
z różnych stron. 
Na szybki rozwój osady wpływało jej korzystne
położenie - przy skrzyżowaniu ważnych szlaków handlowych. W 1700
roku wieś dzieliła sie już na Suwałki Wielkie i Małe. W 1710 roku
kameduli wyprosili u króla Augusta II przywilej na przekształcenie
wsi w miasto. W 1715 uwolnili jego mieszkańców od pańszczyzny, ustanowili
władze miejskie i wytyczyli 300 placów pod budowę wraz z przestrzenią
rynkową i ulicami. Przyłączyli także do miasta 83 włóki lasu z przeznaczeniem
ich pod grunty orne.
W 1720 r. krół August II potwierdził przywilej
lokacyjny miasta i uwolnił mieszczan na 18 lat od podatku powiatowego.
Ustanowił również cotygodniowy targ i cztery jarmarki w roku. Nadał
miastu herb przedstawiający na tarczy: wizerunki św. Rocha i św.
Romualda stojących za trzema górami zwieńczonymi koroną i umieszczonym
nad nią krzyżem. Św. Romuald - to założyciel zakonu, św. Roch- uosabia
opiekuństwo i ochronę przed zarazami. Pies u jego nóg symbolizuje
wiarę, wierność i posłuszeństwo. Trzy zielone góry nawiązują bezpośrednio
do zakonu kamedułów- ponieważ trzy góry z koroną są godłem tej kongregacji
zakonnej.
Suwałki były własnością zakonu kamedułów,
aż do kasacji ich dóbr w 1796 r. przez władze pruskie. Wówczas cała
Suwalszczyzna, w wyniku trzeciego rozbioru Polski trafiła w ich
ręce.
Do końca XVII wieku zabudowa Suwałk była
wyłącznie drewniana - ratusz i kościół także. Dopiero zakaz budowy
domów z drewna w centrum miasta (tzn. przy rynku) z 1820 r., zmienił
nieco charakter miasteczka. Wytyczenie traktu warszawsko-kowieńsko-petersburskiego
spowodowało umiejscowienie się całej nowej (murowanej) zabudowy
wzdłuż tej ulicy(obecna Kościuszki). W ten sposób powstał nietypowy
dla miast polskich układ przestrzenny "miasta ulicówki",
o którym mówi dwuwiersz Syrokomli:
Co to za miasto, co w ulicy leży?
Co to za ulica, co przez miasto bieży?
W latach 1807-1815 Suwałki
znalazły się w granicach Księstwa Warszawskiego, a po kongresie
wiedeńskim Królestwa Polskiego.
Od momentu umiejscowienia tutaj siedziby władz
województwa augustowskiego (1816 r.), nastąpił bardzo dobry okres
rozwoju przestrzennego miasta.
Na
początku drugiej połowy XIX wieku Suwałki były jednym z największych
miast Królestwa Polskiego. Obywatele, ktrych liczba na początku
XX wieku wynosiła 22 tysiące, stanowili prawdziwą mozaikę narodowościową
i wyznaniową.
W latach siedemdziesiątych XIX wieku, władze
carskie przekształciły Suwałki w wielki ośrodek garnizonowy.
Stacjonowało tu 10 tysięcy rosyjskich żołnierzy. Dla wojska wybudowano
na przełomie wieków XIX i XX zespoły koszarowe (m.in. wykorzystano
nań cegłę z pałacu
Paca). Z tamtego okresu pochodzi także połączenie
kolejowe z "resztą świata" i budynek stacji kolejowej.
Lata dwudziestolecia międzywojennego
nie sprzyjały rozwojowi Suwałk,
które znalazły się poza głównymi szlakami handlowymi. Ubożały wraz
z całą Suwalszczyzną jako Polska "B". Od 1920 roku administracyjnie
były siedzibą powiatu. Przemysł był słabo rozwinięty. Istniał zaledwie
jeden browar, fabryka świec, fabryka nici, olejarnia, dwie gręplarnie
wełny i inne pomniejsze warsztaty rzemieślnicze.
Okres II wojny światowej to czas okupacji - najpierw
radzieckiej, a później niemieckiej. Niemcy dokonali eksterminacji
ludności żydowskiej oraz polskiej inteligencji. Wywozili Polaków
w głąb Rzeszy na roboty przymusowe. W samych Suwałkach także założyli
dwa obozy pracy, i jeden obóz jeniecki dla rosjan - z których w
tym miejscu zginęło 46 tysięcy.
Po wyzwoleniu, w czasie kształtowania
się władzy ludowej, panował także terror - zwłaszcza wobec byłych
żołnierzy AK i wszystkich nie akceptujących rządów komunistycznych.
Suwałki od 1945 do 1975 roku były
stolicą powiatu, a od 1975 stały się miastem wojewódzkim. Wtedy
to nastąpił bardzo silny jego rozwój. Obecnie
liczy około 70 tysięcy mieszkańców i jest największym miastem północno-wschodniego
zakątka Polski. Od 1999 roku znów jest miastem powiatowym, należącym
wraz z okolicą do województwa podlaskiego. |