Oznakowanie szlaków pieszych i rowerowych

W Polsce znakowane szlaki turystyczne podlegają ochronie prawnej na podstawie Ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Obecnie znakowania szlaków turystycznych podejmują się: Polskie Towarzystwo Krajoznawcze, a także inne instytucje i organizacje, stosując często odmienne wzorce oznakowania niż te niżej podane.

Wyróżnia się trzy grupy symboli stosowanych do oznakowania szlaków:

• znaki określające przebieg szlaku,
• znaki określające przebieg szlaków specjalnych (dojściowych, dydaktycznych, spacerowych),
• znaki informacyjne i ostrzegawcze.

Szlaki są w kolorach: czerwonym, niebieskim, żółtym, zielonym, czarnym. Kolory te wbrew obiegowym opiniom nie wyznaczają stopnia trudności szlaku.
Kolor czerwony oznacza natomiast zwykle szlak główny, zaś kolor niebieski jest zwykle wariantem szlaku głównego.

	Początek lub koniec szlaku
	Zmiana kierunku szlaku
	Przebieg szlaku
	Ostry skręt szlaku w prawo (zwykle przed skrzyżowaniem)
	Alternatywny znak skrętu w prawo
	Rozejście się szlaków
	Dojście od szlaku do naturalnego źródła wody
	Rozejście się szlaków (niebieski biegnie prosto)
	Dojście od szlaku do punktu widokowego
	Dojście od szlaku do interesującego obiektu
	Dojście od szlaku do schroniska
	Ścieżka dydaktyczna
	Scieżka spacerowa
	Drogowskaz
	Początek lub koniec lokalnej trasy rowerowej
	Znak przebiegu trasy lokalnej
	Zmiana przebiegu trasy lokalnej
	Początek lub koniec ogólnopolskiej trasy
	Znak przebiegu trasy ogólnopolskiej
	Zmiana przebiegu trasy ogólnopolskiej
	Międzynarodowa trasa rowerowa nr 7
	Zmiana przebiegu trasy międzynarodowej rowerowej